Backrooms

İnternetin kolektif bilinçaltından doğan bir kabus, sonunda sinema perdesinde bedenleniyor. Kane Parsons, YouTube kanalında yarattığı kısa filmlerle milyonları büyüleyen genç yönetmen, ilk uzun metrajlı filmi Backrooms ile dijital kültürün en rahatsız edici mitolojilerinden birini sinemaya taşıma cesaretini gösteriyor. 2019 yılında anonim bir internet kullanıcısının 4chan forumunda paylaştığı garip bir konseptten doğan Backrooms fenomeni, pandemi döneminde adeta virüs gibi yayıldı. Parsons, sadece 17 yaşındayken bu evreni görsel olarak hayata geçiren ilk kişi oldu ve şimdi 20 yaşında bir Hollywood prodüksiyonunun başındaki koltuğa oturuyor.

Backrooms, klasik anlamda bir korku filmi olmaktan ziyade, varoluşsal tedirginliğin sinematik bir keşfi olarak karşımıza çıkıyor. Filmin açılış sekansı, 1996 Kaliforniya'sında geçiyor ve bu dönem seçimi tesadüfi değil. 90'ların sonu, analog dünya ile dijital çağın arasındaki belirsiz geçiş dönemini temsil ediyor. Chiwetel Ejiofor'un canlandırdığı Michael, alkolik bir terapist olarak kendi travmalarıyla boğuşurken, bir terapi seansı sırasında gerçekliğin dokusu yırtılıyor ve kendini o meşhum sarı duvarlı koridorlarda buluyor. Parsons'ın senaryosu, found footage estetiğini sadece stil tercihi olarak kullanmıyor; 90'ların VHS kayıtlarının granüllü dokusu, karakterlerin hem fiziksel hem de psikolojik dezoryantasyonunu görsel olarak pekiştiriyor.

Filmin en güçlü yanı, hiç kuşkusuz atmosfer yaratma becerisi. Görüntü yönetmeni Nick Matthews ile çalışan Parsons, florasan ışıkların titrek parıltısını, ıslak halıların ürkütücü sesini ve sonsuzluğa uzanan monoton koridorları sinematik bir kabus haline dönüştürüyor. Backrooms evreninin temel korkusu, sıradan olanın tuhaflaşmasından kaynaklanıyor - liminal space kavramının sinematik tezahürü. Bir alışveriş merkezinin arka koridorları, terk edilmiş bir otel, boş bir ofis binası gibi tanıdık ama bir o kadar da rahatsız edici mekanlar, filmin görsel dilini oluşturuyor. Türk izleyici için bu estetik, 90'ların sonunda İstanbul'daki boş AVM koridorlarını ya da tatil köylerinin sezon dışı hayalet görüntülerini hatırlatabilir.

Oyuncu kadrosu beklenmedik şekilde güçlü. Ejiofor, Michael karakterine hem kırılganlık hem de kararlılık katıyor. Oscar adayı aktörün bu projeyi kabul etmesi, bağımsız korku sinemasının Hollywood'da kazandığı saygının göstergesi. Norveçli oyuncu Renate Reinsve, Avrupa sinemasının duygusal derinliğini Hollywood prodüksiyonuna taşırken, Mark Duplass mumblecore geçmişiyle projeye otantik bir doğallık kazandırıyor. Genç oyuncular Finn Bennett ve Lukita Maxwell ise dijital neslin temsilcileri olarak karakterlerine inandırıcılık katıyorlar.

Backrooms'un en tartışmalı yönü ise anlatı yapısı. İkinci yarıda film, atmospheric korku türünden daha geleneksel bir yaratık filmi formatına kayıyor ve bu geçiş her zaman başarılı olmuyor. Parsons'ın YouTube videolarında kısaca görünen gizemli varlıklar, uzun metrajda daha fazla ekran süresi alınca o ilk etkilerini kaybediyorlar. Yine de yönetmenin yaratıkları tasarlama biçimi - stop-motion animasyonu anımsatan tuhaf hareketleri - özgün ve rahatsız edici.

Müzik tasarımında Brian Reitzell'in imzası var. Ambient drone'lar, endüstriyel gürültüler ve bozuk melodi parçaları, filmin kaotik ruh halini mükemmel şekilde yansıtıyor. Bazı sahnelerde sessizliğin kullanımı ise neredeyse Kubrick'i andırıyor. Backrooms sadece görmekle kalmıyor, duyuluyor - floresan ışıkların vızıltısı, uzaklardaki belirsiz sesler, karakterlerin nefes alışları, filmin ses tasarımı neredeyse başka bir karakter gibi.

Perde arkasından ilginç detaylar da eksik değil. Filmin çoğu sahnesi gerçek lokasyonlarda çekilmiş; prodüksiyon ekibi Kaliforniya'da terk edilmiş ofis binalarını ve kullanılmayan ticari alanları bulup minimal değişikliklerle kullanmış. Parsons, dijital efekt yerine pratik efektleri tercih ettiğini söylüyor ve bu tercih filmin organik dokusuna katkıda bulunuyor. Yönetmenin sadece 19 günde çekildiği ilk Backrooms kısa filmi 50 milyon görüntülenmeyi aşmıştı; şimdi 15 milyon dolarlık bütçeyle çekilen uzun metrajın ticari başarısı merakla bekleniyor.

Sonuç olarak Backrooms, kusurlu ama cesur bir sinema denemesi. Parsons, Generation Z'nin dijital kaygılarını analog bir estetiğe dönüştürerek, hem nostalji hem de varoluşsal korku arasında ilginç bir denge kuruyor. Film her zaman anlatı tutarlılığını koruyamasa da, atmosfer yaratma konusundaki ustalığı ve görsel özgünlüğü takdire değer. İnternet kültürünün ana akım sinemaya adaptasyonu için önemli bir örnek teşkil ediyor ve gelecekte dijital fenomenlerin beyazperdeye nasıl aktarılacağına dair yol gösterici olabilir.